Inspiratie - Nieuws & Blog
 
 
.
.
 

School voor Relaties





Als de stress toeslaat... Een kwetsbare getuigenis van onze mannentrainer Pieter Ruigewaard


Als de stress toeslaat

Volledig voor de bijl. Er was geen houden aan. De stress slaat onverbiddelijk toe en mijn hele systeem is ontregeld. Dat mij dit nu overkomt! Zo getraind in dit soort zaken, maar uiteindelijk toch met lege handen….

Dit vroege voorjaar komt alle ellende samen. Mijn vrouw die nog herstellende is van een zeer ernstige ziekte, impactvoller voor mij dan ik durf toe te geven. Ruzie met de tijdelijke huisbaas van wie we zijn souterrain huren dat maar niet warm is te stoken. Gedoe over de energierekening. Een aannemer die er een potje van maakt in ons nieuwe huis. De verbouwing loopt flink uit, fout op fout wordt gemaakt, materialen worden niet op tijd geleverd en de prijzen rijzen de pan uit. Ons budget wordt flink overschreden.

Normaal gesproken gooi ik er dan nog een beetje extra energie tegenaan en regel de zaken, forceer het desnoods. Maar dit alles is gewoon teveel. Ik trek dit niet.

Het begint met steeds slechter slapen. Ik raak uitgeput en mijn lijf gaat steeds meer op slot. Vooral mijn bekkenbodem, gespannen als een snaar. Veel te hoge bloeddruk, ontstoken tenen, jeukende huid. Het sympathisch systeem draait op volle toeren en het parasympatische is niet in staat om de balans te herstellen.

En dan beginnen de paniekaanvallen.

Dat is het moment dat ik besluit om mijn praktijk tijdelijk stil te leggen. In deze staat van zijn kan ik onmogelijk nog cliënten begeleiden.

Via de huisarts aan de medicatie om te kunnen slapen en de paniek te onderdrukken. Temazepan en Oxazepan. Paardenmiddelen: dat is wat de huisarts in de aanbieding heeft. Het helpt, maar de keerzijde voelt als nog groter. Dus al snel hou ik die middelen voor gezien. Dan maar afzien.

Een bevriende psychiater legt me uit dat met door gebrek aan slaap mijn serotoninespiegel steeds lager word. Langzaam raakt het hele systeem van neurotransmitters uit balans. Dit kan uiteindelijk eindigen in een stevige depressie. Geen prettig vooruitzicht.

Wat me helpt zijn de mannen in mijn omgeving die bereid zijn om me stevig vast te houden. Als gegronde ankers die mijn stuurloze ziel en mijn ontregelde lijf bedding bieden. Dat zijn de momenten, hoe vluchtig ze soms ook voelen, die me er doorheen slepen.


De verbouwing komt eind april uiteindelijk min of meer rond. Na de verhuizing keert de rust langzaam terug. Het huis is bewoonbaar, mijn nachtrust wordt beter en de energie en het zelfvertrouwen komen terug om zelf in het huis aan de slag te gaan. En daarmee komt ook het gevoel terug dat ik weer regie heb. Het huis wordt langzaam mijn huis.

Wat ben ik diep gegaan!

Mentaal gaat het nu goed. Ik voel me weer gegrond. Ik heb mijn praktijk weer opgestart zowel in Nederland en Vlaanderen. Ik heb alweer een eerste groepstraining gegeven.

Ik voel dat deze intensieve ervaring me rijker heeft gemaakt. Ik snap nu veel beter wat mensen doormaken die veel stress in hun leven ervaren en hierdoor volledig uit het lood zijn.

Mijn lijf heeft langer de tijd nodig om te herstellen voel ik. Het is hier en daar nog gespannen en doet letterlijk zeer. Lief zijn voor mijn lijf en vooral vertragen: dat is wat ik heb te doen.

Ik wandel iedere dag, maar het tempo is flink omlaag ten opzichte van een jaar geleden. En als ik in huis aan het klussen ben, dan doe ik dat min of meer in slow-motion. Met veel meer pauzes.

Dat voelt goed en het is nu de kunst om vast te houden.


geschreven op 18-07-2022





 
 
.
.
 
 
 
SCHOOL VOOR RELATIES

 0475 786 470
 info@schoolvoorrelaties.be
 facebook
School voor Relaties is het geesteskind van Patricia Van Lingen
© School Voor Relaties | Alle rechten voorbehouden | Algemene voorwaarden & Privacy Verklaring | WebDevelopment Novatrix